Fondo de galería insiste nos procesos, no xesto, no material como fin en si mesmo. As obras, pertencentes a artistas da colección, posúen a súa propia xeografía pero comparten camiños e terra, estenden mapas, revelan a paisaxe ao mesmo ritmo dos nosos pasos.

En La heredad de Rodríguez-Méndez, nenos e nenas debuxan escaleiras. Non se trata dun exercicio técnico, senón da plasmación dun recordo: por esta escaleira subimos á nosa orixe, memoria aínda recente durante a infancia. Rodríguez-Méndez intervén as liñas horizontais, “as zonas máis sensibles do debuxo, as que reciben o peso do que sobe”. Cóbreas con pingas de ouro, honrando así ao camiño percorrido desde entón. A paisaxe que aparece no resto das obras non se presenta como un territorio estable, senón como unha superficie atravesada por forzas, tempos e desprazamentos.

En Cárcava, Álvaro Negro remite a unha paisaxe erosionada, escavado pola acción da auga, a un díptico castigado por torrentes e sombras.

Desde unha economía formal extrema, a obra de Eduardo Martín do Pozo constrúe unha paisaxe mental. A través de formas elementais e unha paleta depurada de brancos, negros e grises, a pintura convértese en escenario, nun espazo onde a cor redúcese para revelar a súa condición estrutural. A aparición do verde actúa como unha evocación da natureza, lembrando que mesmo a abstracción máis contida segue sendo paisaxe.

A idea de fragmento e de relación intensifícase no traballo de Andrés Rodís, onde as obras concíbense como unidades autónomas, abertas a futuras combinacións. Ao achegarse, as pezas establecen vínculos inestables e provisionais, obrigadas a xerar unha sintaxe común. Como na poesía, a ausencia de puntuación abre un espazo intermedio onde as formas aféctanse mutuamente; transfórmanse, así, no mesmo momento de ser colocadas.

En Sobre lo que resta, Irene Grau reduce a pintura ao seu límite material. As cinzas recollidas dos bosques arrasados tras os incendios transfírense ao lenzo mediante técnicas indirectas, dando lugar a superficies orgánicas e monocromas. A pintura preséntase aquí como resto: da paisaxe, do xesto e do propio proceso.

Na obra de Antonio Murado a atención desprázase cara á construción mesma do cadro. Bastidores, costuras, tensións e fixacións adquiren protagonismo, revelando aquilo que habitualmente permanece oculto. A pintura enténdese como unha suma de accións previas ao xesto pictórico, onde a fraxilidade e a materialidade do soporte convértense en portadoras de significado.

A figura humana aparece no traballo de Iris Schomaker reducida á súa forma esencial. Figuras inmóbiles, sen rostro, habitando espazos que oscilan entre a figuración e a abstracción. A través dun proceso de redución e acumulación gráfica, a artista constrúe escenas íntimas onde o debuxo e a superficie conservan a memoria do xesto.

A reflexión sobre a memoria, a linguaxe e a herdanza atravesa tanto a obra de Sonia Navarro como a de Amparo de la Sota. En ambos os casos, o téxtil convértese nunha linguaxe visual que vincula o doméstico co político, o herdado co construído. Patróns, costuras e bordados funcionan como sistemas de escritura non normativa, reivindicando un facer lento e persistente que conecta o acto de coser co de escribir, e sitúa a práctica artística nun territorio onde a forma precede ao significado.

As obras reunidas en Fondo de galería propoñen así unha lectura da arte como experiencia de tránsito: subir, erosionar, unir, reducir, tensar, bordar. Xestos mínimos que configuran paisaxes comúns e que convidan a percorrer a exposición como quen avanza por un terreo familiar pero descoñecido, atento ás pegadas.